Staande lamp

Ik trek de deur achter me dicht. De weeë geur van clematis in mijn neusgaten, het is windstil. Binnen liggen Dirk en de kinderen nog vredig te slapen. Ik kras met mijn sleutel mijn naam van de brievenbus, er verschijnen diepe groeven in het naamplaatje. Laat maar. Ik hef de loodzware staande lamp, het enige dat ik meeneem, op mijn arm en begin te wandelen. Niet dat ik de lamp mooi vind, maar een familiestuk hoort bij zijn familie. Het grind knerpt onder mijn voeten. Het belooft een warme dag te worden.


Dit flash fiction verhaal werd als een van de 5 laureaten uit alle Vlaamse inzendingen voor EACWP gekozen en verschijnt in het volgende nummer van het literaire tijdschrift Deus Ex Machina.

Je vindt misschien ook leuk...

Populaire berichten