Recensie ‘De Argonauten’ van Maggie Nelson

In ‘De Argonauten’ beschrijft cultuurcritica en essayist Maggie Nelson aan de hand van  haar relatie met de genderfluïde kunstenaar Harry Dodge hoe ze denkt over grote levensthema’s als gender, moederschap, dood, vrijheid en liefde. Dit werk is dan ook eerder een verzameling mijmeringen, maar leest wel minstens even vlot als een spannende roman. Het is niet verbazend dat het werk meteen een internationale bestseller werd: Nelsons memoires zijn afwisselend verfrissend, teder, puur en bovenal een pleidooi voor meer echtheid en liefde. Een absolute aanrader als je graag uitgedaagd wordt in je denken.

 

 

Scherpzinnige maatschappijkritiek

Maggie Nelson beschrijft in ‘De Argonauten’ op scherpzinnige manier hoe het is als lesbische vrouw aan de zijde van partner-voor-het-leven Harry, die zijn fysieke transformatie van vrouw naar man doormaakt. Zo krijg je een haarfijn beeld van hoe het is om te zien hoe testosteron je geliefde verandert. Nelson neemt daarbij geen blad voor de mond en geeft je als lezer ongenuanceerde inkijk in haar gedachten en ervaringen. Daarnaast verwoordt ze op aangrijpende wijze ook hoe haar eigen strijd om zwanger te worden een proces van lange adem is. En hoe een IVF-behandeling dan eindelijk een einde maakt aan de strijd.  Hoe Nelson zichzelf tot moeder van hun zoontje Iggy ontpopt terwijl haar partner een ingrijpende fysieke evolutie doormaakt. Als lezer is het niet zomaar alleen ontroerend om mee in de intieme levenssfeer van zowel Harry als Maggie gezogen te worden, je krijgt ook regelmatig een heuse eyeopener tegen het hoofd gekletst.

 

Intiem en teder

‘De Argonauten’ is één van de meest liefdevolle, intieme en tedere boeken dat ik ooit gelezen heb. En het stelt op kritische wijze ook nog eens een aantal maatschappelijke en sociologische thema’s aan de kaak die je als lezer op een andere manier gaan doen nadenken. Nelson knoopt haar eigen mijmeringen rechtstreeks vast aan filosofische citaten uit het werk van onder meer Jacques Lacan, Judith Butler en Michel Foucault, waardoor dit nog uitdagender wordt.

In dit boek worden alle oogkleppen brutaal afgetrokken en word je als lezer gedwongen om mee te voelen en na te denken.

 

Als er één boek is dat je moet gelezen hebben, is het wel dit. Het is geen makkelijk boek, maar het maakt je wel een ander mens. Laat Maggie Nelson je potten breken, ik kan het ten zeerste aanbevelen.

 

In opdracht van ZiZo Magazine, januari 2018