Proloog

Als in slow-motion klettert een wekkerradio uit elkaar op de stoep.
Een parachute van kleurrijke kledingstukken volgt, begeleid door een scheldtirade waar geen einde aan lijkt te komen. Een peperdure laptop, drie verdiepingen naar beneden.
Een televisie, een schilderij en een hondje vliegen ook door het openstaande raam.
Op de begane grond staat een handvol mensen met ingehouden adem en grote ogen naar boven te kijken. Boeken, een tapijt, een microgolfoven en een dozijn schoenen moeten er ook aan geloven. Een sproeterige arm wordt uit het raam gestoken en er wordt even geaarzeld, maar uiteindelijk gaat ook het super-de-luxe professionele fototoestel eraan.
Sappig kletst het uit elkaar op de stenen, geroezemoes in de menigte.
Het fototoestel van een fotograaf naar de knoppen helpen, is een doodsteek.
Dit is duidelijk geen uit de hand gelopen ruzie, dit is heel bewust het einde van een relatie.

De sproeterige arm is van mij, en het steeds harder en hoger wordende gegil ook.
Het fototoestel, de tv en de hond van mijn vriendin. Zo gaan wij uit elkaar: beschamend openbaar. Drie verdiepen onder ons staan de buren, die het idee van twee vrouwen sowieso al vreemd vonden, met hun hoofd te schudden. Eentje heeft de politie gebeld, ik heb dus niet meer veel tijd om mijn finale te maken. Normaal gezien is dit alles helemaal niets voor mij, maar op dit moment zijn mijn stoppen doorgeslagen en kan ik alleen maar nadenken over op welke manier ik het meeste schade kan aanrichten.
Het dak moet eraf, het hart moet kapot.
Hoe ik erop gekomen ben om alles buiten te kieperen, weet ik eigenlijk niet, en hoe ik hier straks een einde aan moet breien, weet ik nog minder. Kan ik pas stoppen als ik het laatste stukje eigendom van mijn vriendin naar beneden heb gekeild? Over hoe we daarna voorgoed afscheid van elkaar zullen nemen, heb ik hoegenaamd niet nagedacht. Moet ik straks naar de rug van mijn vriendin blijven kijken tot ze aan de horizon verdwijnt, zoals in de films altijd het geval is? Of moet ik koppig de gordijnen dichttrekken, vijf minuten wachten en dan onophoudelijk beginnen te huilen alvorens een maand lang in bed te blijven liggen met een pak chips en de dvd-box van Sex and the city? Eén ding is zeker: dit komt niet meer goed.