Post-it

Knisperend, tussen mijn vingers
uw telefoonnummer
niet meer dan een Post-it
verkleurde reclame voor een taxibedrijf.

Het keerpunt van mijn leven.

Ge zou me kussen onder een esdoorn
terwijl er een vogel op uw schouder kakte.
Ge zou met uw handen door mijn haar zijn gegaan.
Ge zou mijn kat graag gezien hebben
als was het altijd de uwe geweest.

Ge zou elke ochtend heel zacht met
de rug van uw hand mijn ruggenwervel volgen
helemaal tot aan mijn staartbeen
zo zacht dat ge het eigenlijk niet echt aanraken noemen kunt
en dat ik er na dertig jaar nog steeds kippenvel van zou krijgen.

Ge zou in de zomer soms witte Gerbera’s meebrengen,
gewoon 
omdat ge wist dat dat mijn lievelingsbloemen zijn.
En ge zou altijd vergeten water in de vaas te doen.

We zouden stevig ruzie gemaakt hebben
dat het klettert
en dat ge me daarna 
drie dagen
niet onder ogen zou willen komen

maar als het weer goed zou zijn
achteraf
dan zou ik nog liever zien.

Jammer genoeg
heb ik u nooit durven bellen.