Ouder

Ze zeggen dat een kind krijgen heftig is. Dat je nooit helemaal voorbereid kan zijn. Ze hebben gelijk. Maar ze zeggen er nooit bij hoe het voelt om ouder te worden.

Ik heb me nog nooit zo nietig gevoeld als op de dag dat jij geboren werd. Alle controle glipte me uit handen en mijn hoofd werd troebel. Ik kon alleen maar toezien hoe het leven een loopje met me nam. Machteloos, volledig overgeleverd aan de oerkracht van moeder natuur.

Ik weet nog goed hoe ik na de bevalling terug voor onze eigen deur stond, Maxi-Cosi in de hand. Dezelfde voordeur als een paar uur geleden, maar toch was niets nog hetzelfde. Want wij waren nu ouders.

Ik voelde me hulpeloos, had geen idee wat het wilde zeggen om ouder te zijn. Maar op dat moment, net voor mijn hulpeloosheid omsloeg in paniek, keek je me aan. Een klein streepje licht in die verfrommelde oogjes. Ik pakte je op, een fragiel hoopje bewegingsloos gewicht, en legde je tegen mijn borst. Je zuchtte, legde je hoofd in mijn nek en gaf je helemaal over. En mijn paniek golfde weer weg.

Je legde je lot in mijn handen en je vel op dat van mij. Je stelde je geen vragen bij mijn ouderlijke capaciteiten, je verwachtte geen ingewikkelde antwoorden van mij. Je wil gewoon graag gezien worden. En dat is ouder zijn. Meer niet.

Comments are closed.