Mijn nieuwjaarsbrief

Ik heb altijd een hekel gehad aan nieuwjaarsbrieven. Ze schrijven vond ik nog leuk (ik was – atypisch voor een linkshandige – een kei in schoonschrift), maar die met veel bravoure komen voorlezen was een ander verhaal. Ik begreep hoegenaamd niet wat de meerwaarde ervan was, of waarom 1 januari als nieuw begin van alles werd gezien. Het leven bleef toch gewoon altijd doorlopen? Ik heb toen gezworen dat ik mijn kinderen dat zelf nooit zou aandoen.

Maar dit jaar werd ik voor het eerst zelf toegesproken in de aanhef van een nieuwjaarsbrief. En opeens begrijp ik waarom dat voorlezen al staand op een stoel moet, en waarom iedereen het gezien en gehoord moet hebben. Ik ben doorgaans niet het type om ‘mijn kind, schoon kind’-praat rond te strooien, maar ons pleegzoontje deed het werkelijk fe-no-me-naal. Brief en bijhorende gebaren waren keurig vanbuiten geleerd, het aframmelende toontje en uitdrukkingloze gezicht maakten het schouwspel alleen maar beter.

 

Toen hij me achteraf  beschuldigend vroeg waar mijn nieuwjaarsbrief bleef, heb ik hem moeten beloven dat ik er ook eentje zou maken. En belofte maakt schuld. Hier komt ie.

 

Een korte samenvatting van het afgelopen jaar

2017 was een erg divers jaar. Het was spectaculair, zowel positief als negatief. Er werd getrouwd (ook door mezelf), er werd gewerkt, er werd een huis gekocht, er werd gehuild, er werden vrienden gemaakt en verloren, er werden onverwacht 3 mensen uit mijn naaste omgeving uit het leven gerukt. Er werd gelachen, maar er was ook veel verdriet. En er werd serieus gevloekt. Er werd gevochten, er werd volgehouden, en het is nu voorbij. Thank goodness.

 

Laat ons er niet meer woorden aan vuil maken dan nodig. We did it. We survived. Het is voorbij.

 

Mijn wensen

Ik hoop oprecht dat dit jaar anders wordt. Minder spectaculair. Maar ik weet dat je dat niet kan kiezen, en ik weet ook dat de officiële jaarwisseling niet écht een nieuw begin betekent. Want de wereld blijft doordraaien. Letterlijk en figuurlijk. We hebben nog steeds dezelfde klimaatproblemen, dezelfde oorlogen en presidenten, dezelfde overtuigingen en karaktertrekken. Ik kan dus alleen maar hopen dat het een draaglijk jaar wordt. Bemoedigend. Vriendelijk.
Wat ik iedereen toewens? Ademruimte. Goesting. Zachtheid. Liefde. En de moed om te blijven doorgaan.

 

Wees lief voor elkaar. Dat heeft 2018 echt nodig.

 

Dikke zoen van je kapoen.