Marcel

Marcel bekijkt de twee enveloppes terwijl hij de brievenbus terug dichtdraait met het sleuteltje. Parkeerbedrijf Stad Antwerpen. Allebei. Hij gaat weer naar binnen en gooit de brieven ongeopend in de vuilbak. Vroeger deed hij nog de moeite om de enveloppes open te maken, ondertussen weet hij dat het geen zin heeft. Zijn auto staat al maanden op de parking van de depannage dienst. Ook die brieven belanden ongeopend op de stapel. Marcel schenkt een hete kop koffie uit en neemt de beduimelde hoop speelkaarten. Tijd voor zijn eerste rondje Patience. Onder de tafel blaast Muis even tevreden en legt zijn grijze bek op Marcels voeten.  Hij kwispelt kort en gaat weer slapen.

 

Marcel hoest en drukt een dikke pil uit het latje medicijnen dat naast de stapel rekeningen ligt. Hij neem niet meer de moeite ze op te bergen in het medicijnkastje, er komt toch nooit iemand op bezoek. Hij stopt de pil in zijn mond en slikt ze weg met een grote slok koffie. Hij knijpt zijn ogen stevig dicht en voelt de hete vloeistof aan de binnenkant van zijn slokdarm omlaagglijden. Het is een automatisme geworden. Hij weet dat het niet zal helpen, maar hij voelt er weinig voor om ontwenningsverschijnselen te krijgen.

 

Hij legt zijn horloge naast hem op de tafel en kijkt naar de marmeren wijzerplaat. Gekregen voor zijn veertigste verjaardag van Anja. Ze had er een briefje bij gestoken met de vraag of hij elke seconde van zijn leven de hare wilde zijn. Vierentwintig karaats gouden schakelband. Hij vond het veel te opzichtig, maar heeft haar dat nooit durven zeggen. Het moet haar toen een arm en een been gekost hebben. Nog geen jaar later was ze weg. Ondertussen is het vreselijk uit de mode, maar het werkt nog perfect. Hij heeft het speciaal voor deze gelegenheid bewaard. Hij heeft nog exact zeventien minuten om zijn spel uit te slepen, daarna moet hij met Muis naar het parkje. Hij neemt nog een slok koffie, schraapt zijn keel en zet schuift zijn stoel wat dichterbij de tafel. Het slepen van de stoelpoten over de stenen vloer klinkt krijsend luid in zijn hoofd, maar hij laat zich niet ontmoedigen. Niet vandaag.