Halleluja

Zeven september. De dag dat orkaan Irma zowat volledig Sint-Maarten omver blies, dat een Belgisch koppel een verbod op koeienbellen eist en dat een hoogzwangere vrouw zich in China uit pure wanhoop te pletter stort door uit het raam van haar ziekenhuiskamer te springen.

En ook de dag dat ik schoorvoetend toegeef dat ik de dingen wel eens mooier doe uitschijnen dan ze in werkelijkheid zijn.
Niet echt fake news, maar ook niet goed om een realistisch beeld van mezelf neer te zetten.
De social-media-goed-nieuws-show, de gebeitelde glimlach, de instagramfilters die zorgen voor een gezonde blos op de wangen. U allemaal niet onbekend. Ik share filmpjes over Simon Sineks bezorgdheid om millennials en ik heb me al meermaals uitgelaten over het vertekend beeld dat we de wereld in sturen. Maar het moet gezegd: ik maak me er zelf schuldig aan.

Gedaan daarmee. Tijd voor wat echtheid. Tijd voor een blik op de barst in de muur, achter het flashy schilderij.

 

Ok . Komt ie.

 

Ik geef eerlijk toe dat ik af en toe best wel twijfel aan de houdbaarheidsdatum van onze aardbol.
En dat ik me soms afvraag of het grote, stille niks misschien gewoon niet beter zou zijn voor ons allemaal. Dat ik soms heel erg triestig word van de wereld en dat alleen de combinatie van mijn kat en mijn lief mij dan kan troosten. Dat ik er ‘s morgens behoorlijk angstaanjagend uitzie als ik de avond voordien met mascara ben gaan slapen.
En dat mijn scheten niet naar rozenblaadjes ruiken.

 

Zo. Nu weet u het. Ik ben niet altijd even energiek en happy. En ik kruip soms met make-up in bed.
Gedaan met de alleen-maar-goed-nieuws-show.

 

Niet dat ik van nu af aan alleen nog kommer en kwel deel, maar misschien is het wel tijd voor wat meer evenwicht.
The challenge is on. Vanaf nu.

 

Zeven september. Halleluja.