Evaluatie na twee maanden huwelijk

‘En?’

Altijd weer diezelfde vraag. Diezelfde onderzoekende blik, dat hoofd lichtjes naar rechts getild. Geen ‘Hey’ of ‘Hallo’ meer, geen vriendelijke glimlach. Alleen ‘En?’.

Of er nu iets veranderd is, willen ze allemaal weten. En ze knipogen, alsof ze willen zeggen dat ik hen echt wel kan vertrouwen en dat ik gerust mijn gal mag spuwen. Stuk voor stuk, zelfs mijn eigen moeder kon zich niet bedwingen.

Ik moet toegeven dat ik twee maanden lang mensen heb ontweken. Gewoon, om maar geen antwoord te moeten geven. Want is er iets mis als er echt helemaal niets veranderd is? Maak ik mezelf belachelijk door te antwoorden dat wij nog steeds wij zijn? Dat we het nog steeds minstens een keer per dag bijna in onze broek doen van het lachen? Doe ik iets verkeerd als onze ruzies nog steeds dezelfde betekenisloze opstoot van onze beider koppigheid is? En dat die meestal uitmondt in hilariteit? Of is dat een onheilspellende voorbode, misschien?

Want wij zijn nog steeds wij. En wij amuseren ons nog steeds alsof we nog maar net zijn beginnen daten. Wij lachen ons een deuk op de tandem, wij organiseren wedstrijdjes om ter slechtste moppen in bed (wat een nek-aan-nek-race, trouwens!)

Ik druk me nog even graag tegen haar aan, knijp nog steeds even graag plagerig in haar billen en verras haar ’s avonds onder de dons nog steeds met mijn ijskoude voeten tegen haar warme buik.

We zien onszelf absoluut niet in de categorie ‘getrouwde vrouwen’. En op die ring en wat handtekeningen na is er eigenlijk helemaal niets veranderd. Ook al zijn we morgen twee maanden getrouwd.