De ellende van het schrijven

Er zijn al heel wat letters gevloeid over schrijven en over het schrijfproces. Iedereen die ooit heeft geschreven, of het op zijn minst heeft geprobeerd, weet ondertussen dat het niets meer dan pure ellende is. Iedereen die erover heeft gelezen, weet dat ook. En toch blijven er zich elke dag nieuwe kwetsbare zieltjes ontpoppen tot toekomstige lettercreatoren, de ene al wat succesvoller dan de andere. Ook ik.

 

Ik weet het goed genoeg: schrijven is merde. En de ambities die daar onherroepelijk aan vasthangen zijn nog erger. Want op de een of de andere manier evolueert de goesting om wat simpelweg woorden neer te kladden altijd naar een ambitieus en groot project dat je voor de rest van je dagen in een stevige wurggreep houdt. Opeens is dat gewoon willekeurig toetsen aanslaan en woorden op je scherm toveren niet meer genoeg. Opeens zijn er dingen als dit is niet goed genoeg en slechte plot. Schrappen, herlezen, schrappen, herlezen. Best vervelend allemaal.

 

En toch kan ik het niet laten. Ik heb me weer laten vangen door mijn hoofd en zet mijn tanden in een nieuw project. Korte verhalen die samen tot één grote vertelling gebundeld zullen worden. Met spanningsbogen, personages, motieven, plots. The real deal. Ik had me al eens laten vangen tot het schrijven van een bundel, en nu doe ik het opnieuw. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen. Blijkbaar toch.

 

Ik spring met opgeheven hoofd in dit nieuwe project. De diepe afgrond in. Ook al weet ik dat het pure waanzin is. Een schrijver is een masochist. U kan me alleen maar succes en sterkte wensen. En reikhalzend uitkijken naar de publicatie van het resultaat, zo binnen een jaar of twee.